عشقبازی به همین آسانیست... که دلی را بخری بفروشی مهری شادمانی را حراج کنی رنج ها را تخفیف دهی مهربانی را ارزانی عالم بکنی و بپیچی همه را لای حریر احساس گره عشق به آنها بزنی...

دیروز، امروز، فردا; عمـــر حکایت همین سه روز است... دیـــروز آمد و رفت... فـــردا همواره مجهول است... با این حساب، عمـــر فقط یک روز است و آن هم همین امـــروز است!

اغلب فکر میکنیم اینکه به یاد کسی هستیم منتی است بر گردن آن شخص! غافل از اینکه اگر به یاد کسی هستیم این هنر اوست نه ما! "به یاد ماندنی بودن" بسیار مهمتر از به یاد بودن است...

نه بهــار با هیچ اردیبهشتی نه تابستـان با هیچ شهریوری و نه زمستان با هیچ اسفندی اندازه پاییز به مذاق خیابان ها خوش نیامد پاییز، مهری دارد که بر دل هر خیابان مینشیند...

دنیا قشنگ تر بود اگر آدمها مثل سایه هایشان صاف و یکرنگ بودند!! بیشمارند آنهایی که نامشان آدم است... ادعایشان آدمیت... کلامشان انسانیت... رفتارشان صمیمیت... حال، باید دنبال یکی گشت که نه آدم باشد... نه انسان باشد... نه دوست و رفیق صمیمی... تنها صاف باشد و صادق... پشت سایه اش خنجر نباشد برای دریدن... ...

این روزها کســـــــی به خودش زحمــــــــــت نمی دهد یک نفــــــر را کشـــــــــــف کند ! زیبایــــــــی هایش را بیـــــرون بکشــــــــد ... تلخـــــــی هایش را صبر کند ... آدمهـــــــــای امروز، دوســـــــــــت های کنســـــــروی می خواهند! یک کنسرو که درش را باز کنند و یک نفر شیــــرین و مهربان از ت...

اگر پرسند از من: زندگانی چیست؟ گویم: همیشه جستجو کردن، جهان بهتری را آرزو کردن...

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود، تنهــــایی؟ چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایــی؟ پیله ات را بگشا، تو به اندازه ی پروانه شدن زیبایــی!!

یک نگاهی به شمعدانی کنار پنجره ات بینداز          ببین چگونه زمانی که برگی                    زرد و پژمرده از ساقه جدا می شود،                              باز جوانه ی امیدی دیگر سر می زند!                                       و باز غنچه ای و باز شکوفاییِ گلی...                                     ...

این دلاویزترین حرف جهان را همه وقت  نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو  «دوستم داری؟» را از من بسیار بپرس  «دوستت دارم» را با من بسیار بگو

از یک شمــع هزاران شمع می توانند روشنایی بگیرند، بدون این که زندگی آن شمع کوتاه شود! "شــادی با قسمت کردن هرگز کم نمی شود".

دیرگاهیست بالهایمان را آویخته ایم به جا لباسی عادت کرده ایم به زمیــن! زمین جای گرم و نرمیست... چه خیال اگر چشمهایمان را خواب چه خیال اگر دل هایمان را آب برده است!

زلال باش... پرندگان به برکه های آرام پناه می برند، و انسان ها به دلهای پاک... چون دل های پاک همچون برکه های آرام اند و دیگران بدون هیچ وحشتی به آن ها اعتماد می کنند...

گلی از شاخه اگر می چینیم برگ برگش نکنیم و به بادش ندهیم! لااقل لای کتاب دلمان بگذاریم و شبی چند از آن هی بخوانیم و ببوسیم و معطر بشویم شاید از باغچه ی کوچکِ اندشه مان گل روید...!

رسیدن، آداب دارد...! وقتی رسیدی باید بمانی، باید بسازی، باید مدام یادت باشد که چقدر زجر کشیدی تا رسیدی، که آرزویت بوده برسی... وقتی رسیدی، باید حواست باشد تمام نشوی...!

هی فلانی! زندگی شاید همین باشد:           یک فریب ساده و کوچک                     آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را،                                جز برای او و جز با او نمیخواهی...                                             من گمانم زندگی باید همین باشد!                                             ...

بهانه هم اگر می گیری ...   بهانه ی مرا بگیر !   من تمام خواستن را وجب کرده ام   هیچکس    هیچکس به اندازه من   عاشق تو و بهانه هایت نیست !

اگر پاییز نبود ...!  هیچ اتفاق شاعرانه ای نمی افتاد  نه موسیقی باد بود  نه سمفونی کلاغ ها  نه رقص برگ ها  و من ...  " هیچ بهانه ای برای بوسیدن تو " در این شعر نداشتم ...!

  تمام عروسک های دنیا؛ یتیم می ماندند؛ اگر خدا دختر ر ا نمی آفرید .............            

  عشق را میشه ... توی دستهای خسته پدر و توی چشمهای نگران مادر دید نه در دستان یک غریبه...